رهگذر

یه روز مثل همیشه

boghz1 — Fri, 25 Jul 2008 09:19:26 GMT

این پست طولانیه...اگه وقت ندارید SAVE کنید و بخونید...

*****************

صبح زود از خواب پا می شم. امروز می خوام که نمازم صبحم قضا نشه.نماز رو می خونم با چاشنی های مربوطه.می رم نون داغ می گیرم.که امروز یه صبحونه دبش بخوریم.

شب قبل بالاخره از بابا کلی پول گرفتم با اصرار .می گم بابا برای آخرین بار اینقدر پول می خوام.

امروز باید به کارای عقب افتاده ام برسم..اول کتابخونه.بعد بانک بعد آموزش و پرورش..

کتابو رو پس می دم.یه سری به قفسه ها می زنم.چقدر کتاب نخوندم.

کارای تو بانک تموم میشه و پولهایی رو به بعضی حسابها واریز می کنم.

می رم سمت آموزش پرورش.

می رم بالا تو اتاق معلم جامعه شناسیم. احوالپرسی می کنم خوشحال می شه که رفتم پیشش و من از اون خوشحالتر. می گم بهش خیلی مدیونم.و هیچ وقت نمی تونم جبران کنم چیزهایی رو که ازش یاد گرفتم.

می گم این آخرین باری که میام پیشتون و تعجب می کنه و دلیل می خواد.تابلویی که واسش گرفتم رو می دم بهش.داخلش یه نامه است.سعی می کنم جلوی اشکام رو بگیرم.کاش می شد سراغ بهشت رو از یه جوری می پرسیدم.تو راه بهش اس ام اس می دم که خیلی دلم براش تنگ می شه.

یه سر می رم گلزار شهدای شهرمون.می رم بالا سرشون یه فاتحه ای می خونم

می رم بین قبر ها گریه ام می گیره.منم خاک می شم و فراموش

می رم تو مغازه هایی که سنگ قبر درست می کنن.یه شعری که رو(بخواب گل شکستنی که دنیا دیدن نداره) با مشخصاتم می دم بهشون...صاحب مغازه تعجب می کنه.

می رم مغازه بابا..تابلوی یا فاطمه زهرا رو که مدتها براش گرفته بودم رو قاب می کنم می ذارم تو مغازه اش. رانی هلو واسش می گیریم با چند تا کیک.رونامه واسش می گیرم.یه کم حرف سیاسی می زنیم مثل همیشه.می گم

آبجی زنگ می زنه کجایی کی می آیی دست به سرش می کنم.

سریع و بی خبر می رم خونه آرزو.واسه علیرضا و محمد رضا یه چیزایی می خرم...تا درو باز می کنن بچه ها داد می زنن آبجی سمیه اومده آبجی سمیه اومده بغلشون می کنم و حسابی می بوسمشون. وقتی آرزو میاد باهاش کلی حرف می زنیم و از تعجب شاخ در میاره معلومه که خیلی خوشحاله.با مامانش حرف می زنم و سریع می ره تو باغچه کلی سبزی می چینه می ده دستم.مثل همیشه

یه نامه می دم دستش.بامامانش خداحافظی می کنم و خداحافظی میکنم با اون کوچه.

میرم خونه.سعی می کنم یه سری کارهای خونه رو انجام بدم.تا زودتر تموم شه. با ابجی می گیم و می خندیم. و منم یواشکی می رم سر وقت غذا ها و هی آبجی غر غر می کنه. یه چایی برای خودم می ریزم و زل می زنم به صفحه word می گم واسه آخرین پست چی بنویسم؟؟؟؟ می نویسم و پاک می کنم.

می رم واسه چند نفر شمارمو تو وبلاگا می ذارم خواهش می کنم واسه اولین بار و آخرین بار بهم زنگ بزنن.

زنگ می زنم به مهسا می گم پایه س بریم بیرون.می گه ساعت چند.می گم تو بگو من دفه قبل گفتم.باز مث همیشه با هم می گیم هر چی تو بگی هر چی تو بخوای هر جا تو بری...و مث همیشه ساعت سه.باز می گم تا هوا تاریک نشده برمی گردیم مث همیشه.

سعی می کنم نامه هایی که نوشتم یه سرو سامونی بدم.همه شون رو ...موقع اذان که می شه نماز ظهر رو می خونم...میام پشت کامپیوتر تا اون چیزی رو که می خوام بنویسم....هی می نویسم و پاک می کنم گریه ام می گیره.

بابا میاد. ناهار رو می خوریم. می رم که ظرف ها رو بشورم....

ده دقیه مونده به سه می رم سمت خونه مهسا...

دو دقیقه بعد به دیوار خونشون تکیه می دم تا در که باز می شه مثل همیشه تعجب کنه. و من موندم چرا عادت نمی کنه.می خوام یه دل سیر ببنمش.

از مسیر همیشگی می ریم.بهش می گم تو تنها کسی هستی که تو دنیا دوست دارم باهاش قدم بزنم. می گم بریم یه امامزاده.؟مطمئنا می گه بریم شیلات.من می گم شیرود. دوست دارم حرفش به کرسی بشینه. اول شیلات .بعد شیرود(خونه داداش امام رضا)می رم نامه ای رو که نوشتم می ندازم تو ضریح مث همیشه.

نا خودآگاه می ریم سمت دریا مثل همیشه.

سعی می کنم از دیدن دریا لذت ببرم....

بهش می گم مهسا من تموم حرفامو بهت گفتم..حتی اون رازی رو که نمی خواستم بگم. و تو رازت رو گفتی نمی دونم چیکار کردی که بالاخره من گفتم.تو گفتی فهمیده بودی...

و من موندم چه جوری ما همیشه حرفای دلم همدیگه رو می فهمیم.با همدیگه این شعر رو می خونیم. (شیما گفته بود هر وقت رفتی دریا این شعر رو بخون)

من آمده ام که با تو راهی بشوم/آنی که تو از دلم بخواهی بشوم/دریا بغلم کن بغلم کن دریا/می خواهم از این به بعد ماهی بشوم

مث همیشه می ریم کتاب فروشی بیگی.هر کتابی که اونجا هست برمی داریم یه سیخونک بهشون می زنیم.می رسم به کتاب حسین پناهی تا باز می کنم پر از دلهره می شم مث همیشه.

می گم بریم عکاسی یه عکس بندازم...میرم عکاسی که زودتر از همه عکس رو حاضر می کنه.می گم این آخرین عکسمه زود می خوام بزرگ و قاب شده..

.می ریم یه دوری می زنیم تا عکس حاظر شه...یه دونه از عکسا رو می دم به مهسا..میگم مال تو...

به مهسا می گم بریم نونوایی تاواسه مامان نون سنگک بگیرم.تنها نونی که بهش مزه می ده.

می رسیم خونه.می گم وایسه.می رم و با چند تا نایلون پر میام.توش پر از دفترها و تقویم ها و دست نوشته هام هست.با اون دفترهایی که تابستونای گرم می نشستم عکسای بازیکن ها رو می چسبوندم توش.با تیتر های ساختگی...می رسم به سادگی خودم.

کتاب هایی که به من یه سری داده بود بهش بر می گردونم.می گم چون سنگینه میارم برات.اون تعجب می کنه که من چرا اینجوری شدم.می گم تسبیحی که از مکه اوردی پیدا کردی می گه نه....حالااز اون جفت تسبح فقط من دارم.می گم می دم بهت ولی فردا پس فردا.می گه نه

به مامان می گم دارم میرم خونه مهسا می گه زود بیا....تو راه می گم به مهسا که حواسش باشه به چیزایی که دارم بهش می دم.می گم یه چیزایی هست که تا به حال هیشکی نخونده.و فقط تو محرمی واسه همه چیز. می مونه بین من و تو...می گم هیچ رازی ندارم که بهت نگفتم..می گم اگه روزی دیدی جایی هستی که ممکنه کسی سرک بکشه اینا رو آتیشش بزن.

مهسا هنوز گیجه

مطمئنم حرفای که بین ما بوده هیج کس نمی فهمه.

می رسیم به خونشون.می رم بالا.می رم تو اتاقش.یاد روزی می افتم که مهسا می خواست بره حج. و چه روز بدی بود برام.با مامانش خداحافظی می کنم.مهسا میاد پائین.مث همیشه.

نامه رو می دم دسش می گم رفتم بخون. و اون مث همیشه پشت در وامیسته تا من از جلوی چشماش محو شم و من گریه ام می گیره و مث همیشه تا سر و کوچه چند بار بر می گردم و می گم برای آخرین بار....و اولین بار خداحافظ.

فک کنم اگه چند دقیقه بمونم صدای هق هقش رو بشنوم که بیاد دنبالم.... زودی میام خونه.

می رم تو تنهایی خودم..نامه ها رو می خونم.پشت پاکتها رو چک می کنم..برسد به دست....همه چیز درسته.

می رم یه دوش می گیرم...خستگی ام در بره.

میام قران رو باز می کنم.دعا می کنم سوره محمد(ص) باشه همونی صفحه ای که اولین روز بهار اومده بود.

چفیه ام رو باز می کنم....همه چیز درسته درسته...تسبیح که من و مهسا داشتیم رو می گیرم تو دستم.منتظر می شم اذان زده بشه. نماز ها رو می خونم....یه زیارت عاشورا می خونم..گریه می کنم تا اروم شم.بعد دعای توسل و بعدش حتما دعای کمیل...وقتی رسیدم اللهم اغفرلی الذنوب التی...فک کنم چند ساعتی روش بمونم..آخرین فرصت برای بخشش خواستن..

بلند می شم زنگ می زنم به حسنیه ..کلی باهاش حرف می زنم می گم خیلی دلم برا ش تنگ شده.می گم دلم برای خنده هاش تنگ شده.از اولین روزی می گم که باهم آشنا شدیم.می گم دختر یادت هست اون روزها رو.یادته کل کل کردن سر پرسپولیس رو.یادت هست گریه ها رو.می گم یادت هست اون تولدت رو که سر کلاس واست گرفتیم و تو شوکه شده بودی.می گم یادته هر وقت عصبانی می شدی هر چی دلت می خواست بارم می کردی....می گم کاش برای آخرین بار می دیدمت

زنگ می زنم به استادام...باهاشون حرف می زنم مخصوصا با استاد ج که مثل پدر بود واسمون...می گم خیلی برام زحمت کشیدی شرمنده که نمی تونم جبران کنم...

مهسا زنگ می زنه عصبانیه می گه اینا چیه....می گم مهسا دیدی اول تو پلو فسنجون منو می خوری ها...دیدی من اول شدم....ازش می خوام گریه نکنه..می خواد بیاد ولی من نمی ذارم...می گم مهسا من بمیرم هم دوست دارم.می گم بخند...برای آخرین بار می خوام بشنوم...

زنگ می زنم به همه کسایی که شمارشونو دارم.باهاشون حرف می زنم و آخر سر بشهون می گم این آخرین باری که بهتون می زنگم.

منتظر می مونم اونایی که بهشون شمارمو دادم بهم زنگ بزنن..که خیلی ها ...

زنگ می زنم به مهدی و طاهره می گم شام بیان خونه ما...وقتی اومدن یواشکی می رم یه نامه می ذارم تو کیف طاهره. می گم امشب همه مهمون من...می گم به چه مناسبت...زیر لب می گم شام آخر...می گم سمیه دیگه از این کارها نمی کنه ها...همه پیتزا؟؟؟؟؟؟؟

با مهدی می زنیم بیرون .بهش می گم چقد دلم تنگ شده واسه شبایی که چهارتایی می زدیم بیرون تا نصف شب...هر چی پول داشتیم خرج می کردیم.می گم واسه حافظ خوندنت که همیشه اشتباه می خوندی.می خندیم..اونم از من میخواد که باید فوق لیسانس رو بگیرم..یادش میارم بچگی هامون رو..یادش میارم که زد سرمو شکوند..یادش میارم وقتی مامان و بابا می رفتن مهمونی چه بساطی می گرفتیم چهارتایی...چقدر شیشه های تو حیاط . شکوندیم موقع فوتبال بازی کردن...تو دلم می گم همون حرفی رو که تو نامه براش نوشتم..تو بهترین و خوشگل ترین داداش دنیایی

میام خونه تموم آهنگایی رو که دوست داشتم گوش می دم...تمومش رو ..از تموم اونایی که خاطره داشتم..از مسافر شادمهر از فاصله اصفهانی از دوستت دارم عبداللهی از سعید شهروز...همین لحظه پا می شم می رم به سعید شهروز زنگ می زنم...یاد اولین باری می افتم که باهاش حرف زده بودم...

زنگ می زنم به یه نفری که چند وقت پیش باهاش بدجوری دعوا کرده بودم...واسه چند مین بارازش معذرت می خوام..ولی باز می گم من مقصر نبودم

دو نفر رو هم می بخشم.....واسه اینکه بخشیده شم....

دعا می کنم امشب بابا زودتر بیاد تا بیشتر ببینمش...شام رو که می خوریم من باز مسخره بازی هامو شروع می کنم...که بخندیم..که من آخرین بار خندیدن همه رو یه جا می بینم....

مهدی اینا که می خوان برن می رم می بوسمش...می گم خیلی دلم برات تنگ می شه.اشکم در میاد همه گیج می شن از کارای من....

آخرای شبه و وقت رفتن...وقتی همه می خوابند یه بار دیگه میام نت..وبلاگمو می بینم....کامنت رو چک میکنم...و یه پست بدون نطر می ذارم می نویسم رمز عبور وبم رو دادم مهسا...شاید اومد و نوشت.... خداحافظ...حلالم کنید...

می رم لباس سفید رو می پوشم.سر جام می خوابم.قبل از اینکه چشمامو ببندم فکر می کنم فردا چه خبره اینجا..جای این خنده ها رو گریه می گیره...تو نامه هایی که بالای سرم گذاشتم همه چیز رو گفتم...می گم همه چیز حاظره.فقط مونده یه قبر و تمام....ازشون می خوام حلالم کنن. عکسی رو که قاب کردم رو می ذارم بالای سرم..می گم شاید بدرد خورد...کنار ضبطی که داره ازش صدای قران بلند شده.موقعی که چشام داره بسته می شه می گم با این آخرین خواب بزرگترین آرزوم براورده می شه ..یعنی وقتی همه زنده هستند من بمیرم که در غیر این صورت من نمی تونم...

چشمامو می بندم آخرین سکانس زندگیم تموم می شه...

ـــــــــــــــــــــــــ

این تموم کارهایی که 24 ساعت آخر عمرم انجام می دم.....یه بازی که حسین جعفریان دعوتم کرده بود....منم فاطمه (محکم) رو دعوت می کنم

مرد مهربان مردادی میلادت مبارک...

boghz1 — Mon, 21 Jul 2008 21:10:18 GMT

ابتدای مرداد بود که طلوع کرد.مرداد چون همیشه گرم بود و او چون آفتاب پر کشید میان زندگی.

انگار از همان ابتدای آمدنش خورشید را در جیبهایش قایم کرده بود تا هر لحظه با مهربانی اش بتابد و هر دم لبخند بر لبانش طلوع کند.

مرد مردادی این قصه در اولین روز مرداد طلوع کرد.و هنوز چون آفتاب پر از سخاوت است،پر از مهربانی، پر از امید پر از شور.

گرمای خوبیش بر هر که بخواهد بی دریغانه می تاباند. همیشه از بودنش آفتاب سرک می کشد.

او شعر می نویسد،

یعنی

او دست می نهد به جراحات شهر پیر

یعنی

او قصه می کند

به شب

از صبح دلپذیر*

اول مرداد ماه تولد یه عزیزی هست که خیلی ها به اسم داداااااااااش می شناسنشون. یه داداش خوب و بی نظیر.یه داداش مهربون به نام محمد کاظم روحانی نژاد

داداش عزیزم تولدتون رو از ته ته ته قلبم بهتون تبریک می گم...با یه دنیا شرمندگی که نتونستم حق مطلب رو برای این روز قشنگ ادا کنم.....اما

دست خالي مرا با سخاوت بي حدت بپذير

تولدت مبارک

دعا می کنم بر پهنه آرزوهایت همیشه آفتاب استجابت خدا بتابد

پی نوشت فوری...:کیمیا (ضامن آهو) رو که می شناسید...آبجی گل خود خود خودم...کیمیای گل من این روزها جاش خالیه به خاطر یه مسئله ای نت نمیاد..نگران نشید ...تلفنشون قطع شده(خودش گفت بگما و گرنه من نمی گفتم.)کلی بهتون سلام رسوند و گفت دعاش کنید.خدائیش وقتی کیمیا نباشه نت یه چیزی کم داره....انشالله به زودی میاد....

*شعر از احمو شاملو

خداحافظ...

boghz1 — Sun, 20 Jul 2008 19:21:54 GMT

خداحافظ همین حالا همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است

نه اینکه می شه باور کرد دوباره آخر جاده است

رفته بودند در آسمان چرخی بزنند که ستاره شدند...فلانی فکر کنم که آنها همین دور و برند اما فقط کمی دورتر...

مسابقه یه نفره....

boghz1 — Sat, 19 Jul 2008 08:51:18 GMT

توی پ.ن پست قبلی نوشته بودم: می خواستم امشب برم اعتکاف اما ظرفیت پر شده بود.

ولی ما شدیم مهمون ناخونده خدا...به قول آرزو "دوستم" که گفت ما رو که خونه خدا نمی ندازن بیرون و ننداختن بیرون.

وقتی میزبان خدا باشه و مهمون منی باشم که کوله باره گناهم اونقدر سنگینه که حتی شونه هام توان به دوش کشیدنش رو نداره می تونم به رئوفش دل ببندم و برم به در خونه اش.برم که یه اتفاقی برای دلم بیافته

رفتم جایی که هر کسی فقط به اندازه طول و عرضش می تونست جایی رو داشته باشه ولی جایگاهش خیلی بالا بود پیش صاحبخونه.

وقتی پای خدا در میون باشه همه چیز خوب پیش می ره.تو اون شرایطی که اگه در حالت عادی بود هیچ کس حاضر نمی شد سختی ایش رو به جون بخره همه با کمال میل می پذیرفتن که فقط تو مسیر چشمای خدا باشه.

مطمئنم برای خدا اون کسی که دائم در حال دعا و نماز بود با کسی که می خوابید فرقی نداشت.چون اعتکاف یه مسابقه یه نفره است.همه این حس رو داشتند که خدا فقط مال اونهاست و خدا داره فقط صدای اون رو میشنوه.

اون کسی که موقع نماز خوندن بقیه می رفت با بادبزن خنکش می کرد یا موقعی که برق ها رو خاموش می کردند نور موبایلش رو می نداخت روی مفاتیح تا نماز کسی نیمه کاره نمونه تو ثواب اون نماز شریک بود.و صحنه ای به این لطافت هر کسی رو مجذوب می کرد.

با اینکه همه توی خونه خدا و در برابر عظمتش ذره ای بیش نبودند ولی چنان عشق بازی می کردند که مطمئنا دل از خدا می برد.و خوش به حال خدا....

شاید کسی مثل من که مطمئنا لایق بخشیدن نبود و نیست این امید رو می تونه داشته باشه که به حرمت خونه خدا و به حرمت اون همه عاشقی که از معشوقشون دلبری می کردند یه اتفاقی برای دلش بیافته.

و امیدم به خداوندی خدایی هست که توی این روزهایی که آتیش انداخته بود به جون گناهان بنده هاش با خط سبزش روی گناهای من خط بزنه حتی اگه یه دونه اش باشه. تو هم دعا کن....

...........

پ.ن.1...روزهای خیلی خوبی بود...خدا کنه اونقدر مهمون بدی نبوده باشم که خدا نخواد سال بعد منو به خونه اش راه بده.

.........

پ.ن. 2...سه تا اس ام اس واسم رسیده بود ...که سه تا حس مختلف بهم داد یکی منقلب شدن و یکی شاد شدن.و یکی غمگین

اس ام اس اول...زینب عفیفه ایست که در راه عفتش...عباس می دهد، نخ معجر نمی دهد.

ممنون از عزیزی که این اس ام اس رو فرستاد.

*****

اس ام اس دوم هم اینکه یکی از بچهای وب عروس شد....به زودی اینجا واسش یه جشن عروسی می گیرم....همه تون دعوتید.

***

اس ام اس سوم..خسرو شکیبایی ما رو تنها گذاشت...خاطرهای بچگی ایم با لحن صدای خسرو پیوند خورده...مثل رفتن ناصر عبداللهی که هیچ وقت باور نکردم رفتن خسرو شکیبایی رو هیچ وقت باور نمی کنم...فلانی تو بشنو و باور نکن که خسرو ما رو تنها گذاشته

خداحافظ خسرو عزیز گرمی کلامت لحن صدایت و سادگی هنرمندی ات را به یادگار در یادم می گذارم...

فاتحه ای برای او...برای شادی روح لطیفش

boghz1 — Mon, 14 Jul 2008 18:15:18 GMT

سعی می کنم که از علی(ع) بنویسم.اما نوشتن برای مولا خیلی سخته. هر چی بیشتر دنبال واژه می گردم که شایسته علی (ع) باشه کمتر پیدا می کنم. علی را با چی می شه توصیف کرد؟ از کسی که وقتی به دنیا می یاد رد نگاهش رو که بگیری می رسی به در و دیوار کعبه. کسی که سراسر زندگیش جز حق چیزی نبوده. اصلا من از کسی که امیرمومنین هست چی می دونم.؟اصلا من مومن هستم؟از ناقصی چون من چه بر میاد که از کاملی چون او بنویسم.کسی که واسه حق همه کار کرد. کسی که جز حق هیچ چیزی ندید و نشنید و نگفت. هر چی بخوام بگم از علی تکرار مکرراته.اما به هر حال این تکرار ها هم شیرینه.که هستند بنویسند.

اما من معتقدم هیچ واژه لطیفی نمی تونه لطافت علی رو بیان کنه. علی تو اسمش خلاصه شده. هیچ تفسیری نمی تونه واژه به واژه نامش رو تفسیر کنه.گاهی به علی که نگاه می کنی خیلی نزدیکه و گاهی خیلی دور.

گاهی علی جلوی چشمات داره با دستاش کار می کنه داره لبخندی رو لب کودکی ترسیم می کنه داره به داد زن بیوه ای می رسه.گاهی علی چنان کلمات رو به رقص میاره که آدم درمونه می شه جنس حرفای علی از چیه. گاهی علی عارف می شه که نمیدونی او رو از حق تشخیص بدی گاهی عاشق. گاهی رهبره و داره جماعتی رو پیش می بره.گاهی فرمانده جنگه.گاهی جلوی سرکشان سری بلند می کنه و مرد خیبر شکن می شه و گاهی می شینه تو یه خونه ای رو بچه ای رو شاد می کنه.

مردی که نان آور خونه است. همسر کسی هست که دنیا هیچ کس هم شان اون نیست. علی یه پدر مهربونه واسه زینب واسه حسین واسه حسن واسه عباس. علی تو بچه هاش تجلی کرد. فقط علی می تونست حسین و زینب و حسن و عباس داشته باشه.زینب وام دار صبوری پدرش عباس وام دار شجاعت و پهلونی. بی بدیل بودن حسین از علی هست.درایت حسن از عالم و دانا بودن پدرشه.فقط این چند نفر می تونستن تو مکتب علی نمره عالی رو بیارن.

گاهی همه اینا یه جا تو علی تو یه لحظه جمع می شه.

من از علی اعلی هیچ چیز نمی دونم جز اینکه علی علی هست. علی رو فقط خدا می تونه تفسیر کنه..

اما میلاد مولای من مبارک همه...

اما روز پدر...

گاهی پدر ها شرمنده می شند

گاهی پدرها دستاشون خالیه.

گاهی پدر ها گریه شون رو از بچه هاشون قایم می کنند

گاهی پدرها خجالت می کشن که دستشون رو بکشن رو گونه بچه هاشون به خاطر زخمایی که روزگار به دستشون نشونده

گاهی پدرها یادشون می ره که یه روزی هم مال اونهاست.

گاهی پدرها یادشون می ره پدرند.

گاهی پدرها یادشون می ره که غرور بچه شون به اونها بسه است

گاهی پدرها یادشون می ره که بچه شون محتاج یه لبخندشونه

گاهی پدرها یادشون می ره که بچه شون حسرت شنیدن اسمشون رو از لبهای پدر رو دارند.

گاهی پدرها یادشون می ره که یه نفری داره التماسشون می کنه

گاهی پدرها یادشو ن میره یه دست محتاج لمس دستاشونه

کاش این پدرها یادشون بیاد

اما یه پدرهایی هستند که ازشون یه تکیه سنگ سیاه یا سفید ازشون مونده.سنگهایی که بوسگاه بچه هاست

بعضی پدرها هم که قد کشیدند تا ستاره ها...

گاهی پدرها هم نسبت غریبی با آسمون دارند.مثل سخاوت باران.مثل گرمی آفتاب.مثل درخشش ماه.مثل لطافت ابر.مثل سوسوی ستاره ها...

همه پدرها آسمونند.اسمون گاهی رعد و برق هم می زنه.

اما پدرها پدرند.باور کن

روز همه پدرها مبارک

این هم عکس جوونی های بابام...

-----------------

پ.ن.خیلی چیزها داشتم واسه روز میلاد مولا و روز پدر بنویسم که به دلایلی نمی نویسم.شرمنده مولا علی که شدم اما روز همه پدرها مبارک...به همه بچه ها...

پ.ن. من رو ببخشید که نتونستم حق مطلب رو ادا کنم...یه دنیا شرمنده.....مولا ،پدرها و شما...

پ.ن.می خواستم امشب برم اعتکاف اما ظرفیت پر شده بود.

--------------

کاش تو باشی پشت در تا من به شوق در گشودن پر در آرم ناز دلبر

boghz1 — Sun, 13 Jul 2008 18:11:18 GMT

دلم این روزها خیلی برای حسنیه "دوستم" که 2 سال و 10 ماه و 2 روزه ندیدمش تنگ شده... خیلی خیلی زیاد...دلم به این عید و تابستان خوش بود برای دیدنش....که با نیامدنش ناخوش شد....

راستی از اینجا تا اهوازه چقد راهه؟

*****************

دلم برایت یک ذره شده

کی می شود که

ساعت وقارش را

با بیقراری من عوض کند

******************

به همان سادگی

که کلاغ سالخورده

با نخستین سوت قطار

سقف واگن متروک را

ترک می کند

دل،

دیگر

در جای خودش نیست

به همین سادگی!

***********************

شعرها از :"حسین منزوی"

برسد دست خدا لطفاً

boghz1 — Wed, 09 Jul 2008 20:50:18 GMT

می خوام که گردونه آرزوهامو بچرخونم

می خوام یه گوشه ای بشینم و آرزوهامو زیر و رو کنم و ببینم کدومشون از همه بزرگتره تا بنویسم اول خط نامه ام به خدا...

می خوام نامه ای بنویسم پر از آرزوهای رنگی...پر از آزروهایی که پشت چراغ قرمز موندن تا وقت استجابتشون برسه.

می خوام نامه ای بنویسم با خط دلم.

می خوام آرزوهای در راه موندم رو به مقصد برسونم

می خوام آرزوهایی که سالهاست رو اون شاخه دور کال مونده رو چیدنی کنم.

می خوام به آرزوهام یه تبصره بزنم

می خوام آرزوهامو برسونم به گوش خدا

به خدایی که همیشه سمیع البصیر هست

امشب شبیه شبهای قدره.امشب شب آرزوهای منه.

بیا امشب رو با آرزوهامون چراغونی کنیم

ما چه خدای خوبی داریم که هر لحظه لحظه می تونی ازش بخوای.

خدایی که هر سال چند شب رو با مدادرنگی هاش پررنگ می کنه تا به چشمایی که برای دیدن بزرگی اش ضعیف شده نشون بده که بنده ی من امشب هم شب توئه...از بزرگی گناهات نترس که من از همه چیز بزرگترم.

امشب خدای من از آسمون تو دست فرشته هاش واسه تک تک بنده ها پاکت گذاشته پر از کاغذهایی سفید با مهر سفارشی.

فقط کافیه دست رو بلند کنی و پاکتت رو از دست فرشته ات بگیری.و بنویسی هر چی آرزو داری.این کاغذهای سفید که قد آرزوهای تو جا دارند.اینا قد آرزوهای تو بزرگند پاک و دست نخورده.

امشب شب آرزوهای ماست.هر چیزی که فکر می کنی خیلی دور دسته آرزو کن .تو فقط بخواه.فقط کافیه قلم رو بدی دست دلت و بنویسی هر چی که می خوای چه برای خودت چه برای هر کی که تو واسش آرزو داری.آروزهایی که فقط خودت می دونی و خودت با یه تیک خصوصی بفرست واسه خدا.

فرشته ها منتظرند آرزوهاتو برسونه به در خونه خدا.بنویس و نامه آرزوهاتو بسپر دست فرشته ها که خدا منتظره خوندن آرزوهای من و توئه.

فقط کافیه یه نگاه پشت پاکتها بندازی. تو ‌آدرس فرستنده اش اسم تو حک شده و تو آدرس گیرنده اش اسم خدا.با مهر پیشتاز. یه گوشه اش نوشته که برسد دست خدا لطفا...

فاصله رسیدن آرزوهای یه نفسه.تو بخواه تا خدا زیر نامه آرزوهات بنویسه اجابت شد.

888888888888888888888888888888888888

من آرزو می کنم که همین امشب تموم آرزوهای شیرنیتون ریشه بدوونه و زوده زود سبز شدنشون رو ببنید.واسه آرزوهای من هم آرزو کنید.

8888888888888888888888888888888888888

یه جاهایی هست تو دعای کمیل که اگه بخوایم هر شب جمعه ای رو شب آرزوها می کنه.

اللهم اغفرلی الذنوب التی تهتک العصم

اللهم اغفرلی الذنوب التی تنزل النقم

اللهم اغفرلی الذنوب التی تغیر النعم

اللهم اغفرلی الذنوب التی تحبس الدعا

اللهم اغفرلی الذنوب التی تنزل البلا

اللهم اغفرلی کل ذنب اذنبته و کل خطیئه اخطاتها

ََََََََََََََََََََََ

18 تير : تولدت مبارك

boghz1 — Mon, 07 Jul 2008 16:06:18 GMT

و تنها او بود ...

كه از ميان آن همه جستجو...

به ياد آورد خاطرهاي به خواب رفته را...

18 تير!!!!!!!!!!؟....

احتمالا اين روز خيلي از شما ها رو ياد واقعه كوي دانشگاه مي اندازه و من هم نمي خوام واسه اين روز چيزي بنويسم چه برسه بخوام تولد بگيرم!!!!

از عكسي كه گذاشتم همه متوجه شديد كه اين روز تولد آقايسيد مهدي شريفي خبرنگار متفكر و جوان واحد مركزي خبر كه اتفاقش خيلي مهم تر از 18 تير 76 هست.

آقاي شريفي عزيز كه با خبرهاي مستنداتي شون يا مستندات خبري شون اطلاعات خيلي جالب و جامعي رو در اختيار ما مي گذارند. من به شخصه خيلي از مستنداشون استفاده كردم و گاهي هم خبرهاي ايشون بحث داغ سر كلاسهاي ما بود. مخصوصا بخشي كه تو بيست و سي به گزارش هاي ايشون اختصاص داده شده بود عالي بود و كاش ادامه پيدا مي كرد...

برادر خوبم...

خداي مهربوني ها در تك تك لحظه ها و قدم به قدم هم نفس تون بمونه و هميشه پنجره اي از روشنايي به روي شما باز و روزگارتون پر از شادي ها باشه و دل تون هيچوقت زنگار غم نگيره.

مردي از ديار انديشه و دانايي تولدتون هزار هزار بار مبارك.....

بی بهانه

boghz1 — Sat, 05 Jul 2008 10:51:18 GMT

چنین روزی بود که امام حسن عسکری(ع) طعم یتیمی رو چشید..

شهادتش امام علی نقی(ع) تسلیت...

×××××××××××××××××××××××××××

سلام.خوبید؟خوشید؟سلامتید؟خوب خدا رو شکر که خوبید. چون فکر نمی کردم به این زودی ها بیام نت هیچ چیزی برای نوشتن ندارم.به همین سادگی

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

امروز سه تا از نمره هامو گرفتم که خیلی خوب بود...خدا کنه چند تای بعدی هم همین جوری خوب باشه تا اون دو تا امتحانی رو که خیلی بد دادم آبروی منو نبره....حیف که معدل الفی رو به خاطر این دو تا از دست دادم...

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

اینروزهای من فقط با کتاب خوندن و کتاب خلاصه کردن داره می گذره..شدیدا استرس دارم واسه کنکوری که قراره آخر سال بدم...با اینکه می دونم سال اول امکان قبول شدن با رتبه خوب برای من خیلی کمه ولی ترسم اینه که اینقدر رتبه ام بد بشه که سال بعد هم نتونم قبول شم...

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

هیچ اتفاق جالبی نیافتاده همه چی تکراریه غیر از کتابها....

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

تو این چند وقتی که بیکار شدم یه بار هم نشد یه خبر رو کامل ببینم...راستی داداش کامران آپید.(خبر سوخته)..تو بیست و سی چه خبره؟هان؟

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

ماه رجب هم حلول کرد...بعطر خوش ماه رمضان داره میاد...این سه ماه یعنی رجب،شعبان و رمضان رو خیلی خیلی دوست دارم....واسه همه دعا کنید.این پنجشنبه شب آرزوهاست...از الان آرزوهاتون رو بنویسد.

دعای ندبه این هفته تو شهر ما بود.خیلی صفا داشت.اگه دیده باشید دعا توی خیابون برگزار شد. پشت سر جمعیت دریا بود.وقتی دعای ندبه تموم شد و خواستن دعای فرج بخونن بارون نم نمی گرفت تا وقتی دعاها تموم شد بارون هم تموم شد.بعد از دعا،دریا خیلی چسبید.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^

پ.ن.:باید به کار عشق نزاکت به کار برد.....یوسف به زور یار زلیخا نمی شود

^^^^^^^^^^^^^^^^^

فعلا

یا علی